Bad Habit

-Chirayu Regmi

qwe

You are my choco-pie

Not so sweet

You are my bye bye-

Couldn’t quite do it

You make the background of all I do,

You are the constant music in my head,

You got me hanging by my neck, baby

Till I drop down dead.


Element of my own desire,

you are my funeral pyre,

Smoking my shoulder blade.


You numb my senses,

And kill my wit,

Baby, you are a bad habit,

I really need to quit.

Advertisements

Apathy

 

 

Upon dreams and plans

upon reluctance

floating, and just looking at

things, oh so many things I need do.

 

Like stung by a sea snake

and paralyzed

or merely believing in mind

some sort of that happened

glorifying the misery

clinging onto tragedy

like a licence to do nothing.

 

I do nothing!

Nothing about my designs

or hopes or wounds,

or even hunger.

 

 

 

तिमी आऊ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

__चिरायु रेग्मी

रंगिन बनेर आऊ, या रंगहीन बनेर आऊ

साधु बनेर आऊ, या संगीन बनेर आऊ,

संसार बनेर आऊ, या शून्य बनेर आऊ,

पाप बनेर आऊ, या पुण्य बनेर आऊ ।

 

भिरुले नमन गरेझै, घुंडा धसेर आऊ, या

मुर्मुराऊदै, कराउदै- मुठ्ठी कसेर आऊ,

काली न काली, महाकाली बनेर आऊ,

भयङ्कर  शक्तिशाली बनेर आऊ,

हुंकार गर्दै क्रुद्ध बनेर आऊ, या

चुपचाप बुद्ध बनेर आऊ,

तिमि शान्त शिला बनेर आउ, या

उन्मत्त लिला बनेर आउ।

 

औंसीको कालो बनेर आउ, या

एकदम उज्यालो बनेर आउ,

मुर्ख बनेर आउ, या

वाल्मिकी, वेद व्यास बनेर आउ,

एकनास मिलेको विन्यास बनेर आउ, या

केर मेर, अस्पस्ट अत्यास बनेर आउ।

 

आगतको आशा बनेर आउ, या

पाण्डवको पाशा बनेर आउ,

प्रश्न बनेर आउ, या तिमी

परिभाषा बनेर आउ।

 

कोलाहलमा आउ , कि समाधीमा आउ

पत्झर झै उड्दै तिमी,

आँधीमा आउ !

 

आकुल व्याकुल रातमा आउ, या

फूल लिई अन्जुलिमा,

प्रभातमा आउ।

झम्टिदै अंगालोमा बाँधिन आउ, या

थोरै टाढा बसेर मुस्कुराउ,

दृश्य बनि आउ तिमी , श्रव्य बनि आउ,

गुमराह यो ग्वालोको, गन्तव्य बनि आउ।

 

तिमी  आउ,

यो जीवन जगाउ !

 

 

उज्यालो र आकर्षण

 

 

रातमा उज्यालोतिर किराहरुको आकर्षण देखेर,

उसले सराप्दै भन्यो-

‘कस्ता  साला किराहरु!’

 

 

उसलाई किराहरुसँग  किन रीस थियो कुन्नि?

ती शायेद चेतना शुन्य किराहरुसँग ,

एकोहोरो, एकनास हावामा वृत बनाउदै

उज्यालोलाई परिक्रमा गर्ने किराहरुसँग,

उसको भागको उज्यालो अलिकति छेकेकोले होला कि ?

ऊ पनि त उज्यालोको लोभी नै रहेछ।

 

 

एउटा भन्दा अर्को नजिक,

सामिप्यमा बत्तिको

ठोक्कीदैं  बल्ब को दिवारमा कहिले,

आगोको उज्यालो भए त-

त्यसैमा जल्दै कोहि कोहि,

एउटाको ठाउँ अर्कोले

खोसी हाल्ने तुरुन्तै- किराहरु सँग ?

आफु जस्तै लागेर  हो कि ?

ऊ पनि त इर्ष्याले जल्छ  कहिले कहिले,

रीसले झोकिन्छ, अहंकारले बज्रिन्छ

जमिनमा ठोकिन्छ कहिले कहिले।

 

 

बत्ति निभे पछि राति,

किराहरु खै कता जानछन् ?

पट्ट्यार लाग्दो क्यार क्यार त सुनिन्छ रातभर-

उसलाई त्यसमा पनि रिस उठ्छ,

अनि मुर्मुरैदै निदाउँछ,

बिहान आँखा मिच्दै उठ्दा,

हफिजुल कुचो लिएर आइपुग्छ,

बंगाली- जो ऊ  त्यति बुझ्दैन- मा

खै के गुन  गुनौउदै हफिजुलले बढार्छ,

कासिंगर- जसको ठुलो अंश,

किराहरु भुइँमा मरेका,

या हिजो रातिको स्खलनले शिथिल

मस्त सुतेका-

मलाई थाहा छैन,

हफिजुल्ले  बढार्छ – वास्ता नगरी।

बिहान हुने बित्तिकै,

 

 

मान्छेहरु उठ्छन् – सबेरै,

अनि खै कसको हो वरिपरी,

एकोहोरो, एकनास घुमीरहन्छन

क्यार क्यार गरिरहन्छन

पट्ट्यार लाग्दो, घिन लाग्दो- दिनभरी।

 

 

अंध्यारोमा बरु जुनकिरी उज्यालो बोकेर,

आफू कत्ति नजलिकन,

निस्किन्छ कुनै,

अविदितको यात्रामा।

 __चिरायु रेग्मी

अप्रेम कविता

 

 

Image

 

 

तिमि बाहेक कोहि छैन,

तर तिमि पनि छैनौँ,

तिम्लाई मात्र हेर्छु भनेको,

तर तिमि देखिदैनौं !

 

 

तिम्रो स्पर्स जस्तो

कुनै कुराले छुदैन,

धेरै धेरै मान्छे तर,

तिमि जस्तो कोहि हुदैन  ।

 

 

मलाई यो कुराहरु,

सजाएर,

छन्द मिलाएर

भन्नु पनि छैन,

किनकि तिमि यति गजब छौ,

तिम्रो बारेमा लेख्दा प्रत्येक शब्द,

आफैं माताल हुन्छ,

किनभने तिमि र अरुहरु,

जब हिसाब गर्छु म,

आकाश पाताल हुन्छ।

 

 

महिनौ दिनसम्म  हामी

झगडा गर्थेम  दिन रात,

अहिले शान्ति छ,

शोकाकुल,

समबेदनाका साथ।

 

आदम्खोरलाई मान्छेले जस्तै,

तिमीले,

अप्राप्यको अनुभूति दिएर सौगात,

आहत/ मर्माहत त होइन  म,

आकुल,  ब्याकुल अलिअलि,

अलिकति अफसोच,  अलिकति बिस्मात ।

 

 

नचाहेको होइन,  नखोजेको होइन,

नभेटेको,  नपाएको पनि होइन,

तर तिमि जस्तो कोहि छैन,

तिमि बाहेक कोहि छैन,

तर तिमि पनि छैन !

_चिरायु रेग्मी

काठमाडौँ र दशैं

Image

काठमाडौँ

उसको अबैध प्रेमिका जस्तै हो,

जसको अंगालोमा ऊ प्रत्येक रात सुत्छ,

जसको हरेक झिसमिसेमा ऊ जुर्मुरौदै उठ्छ,

जहाँ ऊ खान्छ,

हग्छ, मुत्छ,

थोरै मात्र दिएर,

सके जति सब लूटछ,

तर काठमाडौँ उसको ‘मिस्ट्रेस’  जस्तै,

किनकि यो सम्बन्ध,

त्यतिबेला सजिलै टुट्छ,

जब दशैंको लागि घर जान,

नयाँ बसपार्कबाट गाडी छुट्छ ।

 

 

‘मिस्ट्रेस’  जस्तै किनकि,

उसलाई इच्छा अनुसार

यहाँ आउने र जाने छुट छ।

 

 

ऊ यसकै आकाश मुन्तीर,

यसकै माटोमा पल्टेर,

थरि थरिका सपना देख्छ,

प्रत्येक सपना खोज्दै हिड्दा,

यसकै सडकमा पाइला टेक्छ,

ऊ गिद्धले सिनो खोजे जस्तै,

यसको भूगोललाई खुब नियालछ,

तर कानो,

न काठमाडौँको सौन्दर्य देख्छ,

न  माया गरेर मैले जस्तो,

कविता नै लेख्छ !

 

 

काठमाडौँलाई एउटै   मात्र खेद छ,

ऊ घर बन्न सकेन कसैको,

फगत होटेल जस्तो,

जसको भित्ताको र कोरेडोरको

कसैलाई पर्वाह हुँदैन,

पिलर मक्किएको / ढलान चर्कीएको,

कसैलाई थाह हुदैन ।

जहाँ बस्न हुन्छ,

तर आत्मा राख्न हुदैन,

जो सबैको साझा हुन्छ,

तर कसैको आफ्नो हुदैन ।

काठमाडौँलाई त्यति गुनासो छैन,

यस्तै हो,  भन्छ

बुझ्छ कुरा,

तर जब दशैमा घर जान,

नयाँ बसपार्कबाट गाडी छुट्छ,

हल्का चित्त दुख्छ,

अनि भीत्र भीत्रै भक्कानो फुट्छ।

_चिरायु रेग्मी

उसको मनमा आगो थियो


अत्यधिक प्रज्ज्वलनशील संवेदनाका तेलहरुले,

श्वेत भैरवी जस्तै भोका,

फ्यागोसाईटिक सेलहरुले,

नसा भीत्र भीत्र उपेक्क्ष्याको विन्यास,

खचाखच कोचिएको,

उसको मन त देखिन्न, मुटु

तर मन,

मन भीत्र आगो थियो,

मुर्झाएको माया सुकेर बल्ने थियो,

स्नेहको सर्टिफिकेट च्यातिएको,

एकै झिल्कोमा जल्ने थियो,

मान्छेदेखि दिन दिनै उठेको रीस थियो,

मेटाबोलिजमले नमेटिने मन भरि,

देउता मर्ने बिस थियो ।

 

उसको मनमा कुनै दिन देउता बस्थे अरे,

अहिले भुत बस्छ,

त्यो पनि भेडाको भुत,

मन मनै कुरा पनि हुन्न आजकल !

डाक्टरले जाँचेको भए उसलाई,

‘मुटुको रोग’ भन्थे होला,

अरुले सरुवा ठानेर होकी,

बिस्फोट बुझेर हो बिध्रोहको,

निर्वासनमा मिल्काइदिए ।

 

 

तर ऊ पडकिएन,

छताछुल्ल भएन सडकभरि ऊ,

नेक्रोसिसले गन्हाएन, कुहिएन, गलेन ऊ,

झोसिएन,

संवेगले जोसिए पनि,

बलेन, जल्दै जलेन ऊ ।

तिर्खाले तुहिएन,

भोक भोकै ऊ मरेन,

गिद्धले लुछा लुछ गरेर,

‘इको सिस्टमलाई सघाउनु परेन ।

अरुहरु दिक्क भए,

जो उसलाई खरानी भएको,

अनि हावामा उडेर गएको

हेर्न चाहन्थे,

तर उसको मनको आगो,

उसको जलन नभएर,

आस्को उन्माद थियो,

उसको उत्साह,

उसको उर्जा थियो।

मस्तिस्कको इन्जिन,

चार हात खुट्टा- पाटपुर्जा थियो,

सन् ‘८०  को मोडेल,

‘मेड इन नेपाल’ ।

 

 

एकाध दौडहरुमा

कुद्यो पनि ऊ,

जित्यो पनि केहि पुरस्कार,

केहि शील्डहरु,

तर उसलाई ती शिल्ड भन्दा,

कार्तिक मंग्सिरको मधुरो घाम ताप्दै,

लम्पसार परेका फिल्ड्हरु,

अनि त्यसमा धुलो उडाउदै कुद्न मन पर्थ्यो।

बाटामा तेर्सिएका घोचाहरु छल्दै,

छेक्न बसेका भकुन्डे भुतहरुसँग जुध्न मन पर्थ्यो,

खोजेको भए उसले,

पानी बोकी ल्याएर,

तिर्खाएकालाई खुवाउन सक्थ्यो,

बाटो बिर्सेकालाई बोकेर,

गन्तब्यमा पुराउन सक्थ्यो,

अभाव जहाँ जहाँ थियो,

त्यहाँ नपुगेको/नभएको जुराउन सक्थ्यो,

तर उसले यसो गरेन,

कसैसँग उसले दौरा/गुइंठो,

सापटी पनि लिएन

आफ्नो आगोमा झोस्नलाई,

कसैलाई अगुल्टो पैंचो पनि दिएन,

अरुको चुलो पोस्नलाई,

कठ्यांग्रिएका हात खुट्टाहरुलाई,

उसले अवश्य न्यानो दियो,

खुसि दियो, थोरै दियो,

हाँसो दियो, स्यानो दियो।

 

 

स्वार्थी थियो, तर सभ्य थियो,

एक्लै एक्लै हिड्थ्यो,

किनकी,

यात्रा नै उसको गन्तव्य थियो।

_चिरायु रेग्मी